Od wielu lat jesteś w depresji. Właściwie zaczęła się ona zaraz po dokonaniu aborcji. Podobnie jak rozpad Twojego związku z ojcem nienarodzonego dziecka. Od tamtego dnia nieustannie starasz się zagłuszyć trawiący Cię od środka ból. Każdego dnia wyglądasz Bożej kary. Jesteś pewna, że za tak potworny czyn Bóg ukaże Twoje dzieci kalectwem, chorobą, śmiercią. Spowiadałaś się z tego już nieskończoną liczbę razy i nadal czujesz się winna. Masz nerwice. Nie wiesz jak kochać dzieci skoro zabiłaś tamto dziecko? Jak odnaleźć poczucie, że jesteś dobrą matką i żoną. Nie masz już sił. Od tamtego strasznego dnia upłynęły lata, a ból i cierpienie nie mijają, nie maleją. Jak żyć po aborcji?
