Świętość jest wielkim pragnieniem samego Boga dla każdego z nas, naszym przeznaczeniem do wiecznej radości przebywania z Nim w niebie. Świętość realizowana w doczesności to życie w coraz większym zjednoczeniu z Bogiem w codzienności. Wezwanie do świętości jest powszechne, można powiedzieć jest wręcz nakazem Bożym przekazanym Izraelowi i każdemu człowiekowi „Świętymi bądźcie, bo przecież Ja jestem święty” (Kpł 1,44).
Bóg wzywa nas, abyśmy się stawali świętymi na jego obraz i podobieństwo. Świętość jest możliwa i nakazana przez Boga każdemu z nas. On w swojej wielkiej odwiecznej mądrości wie, co nakazuje. Tylko święci przecież na serio przemieniają świat. Widać to na przykładzie wszystkich ogłoszonych przez Kościół świętych i błogosławionych. Powinniśmy więc wyznaczyć sobie świętość jako cel życia. Sam Jezus mówił do siostry Faustyny: „Wiedz o tym córko moja, że jeżeli dążysz do doskonałości, wiele dusz uświęcisz, jeżeli byś nie dążyła do świętości, tym samym wiele by dusz pozostało niedoskonałymi. Wiedz o tym, że ich doskonałość od twojej doskonałości zależeć będzie i większa część odpowiedzialności ich na ciebie spadnie” (Dzienniczek, 1166).
W czasie sesji zatrzymamy się m.in. nad tajemnicą świętości Boga, przyjrzymy się życiu, które charakteryzuje świętego i drogom dochodzenia do świętości. Rozważymy kto i co nam pomaga wzrastać w świętości.
Prowadząca: Małgorzata Stuła-Topolska
