Świadectwo

      Dziesięć lat temu, kiedy zaczynałam szkołę średnią, nawet nie pomyślałabym, że jest ktoś kto mnie kocha. Byłam bardzo zagubioną osobą. Ciążyła mi świadomość, że byłam niechcianym dzieckiem. Czułam się samotna i nie rozumiana. Nie wystarczająco ładna ani mądra, by zasłużyć na miłość. Wmawiałam sobie, że jestem nieudacznikiem, nikomu niepotrzebnym. Nie akceptowałam siebie i nie wierzyłam, że mogę być zaakceptowana przez innych.

Myślenie o sobie w ten sposób doprowadziło do tego, że zamknęłam się w sobie. W towarzystwie, a szczególnie w nowym otoczeniu, nie mogłam się odnaleźć - nie byłam do końca sobą, zazwyczaj stałam z boku, uciekając od kontaktów z ludźmi, tłumiłam w sobie emocje. W konsekwencji, czułam się jeszcze bardziej samotna i nie rozumiana. I kto był temu winien? Ja. Dlaczego? Bo byłam nie taka jaką chciałam być... Pragnęłam akceptacji innych jednocześnie nie akceptując siebie. Paradoks w tym, że bojąc się samotności - uciekałam w nią jeszcze bardziej, bojąc się porażek i kolejnych zranień.

      I tak żyłam do czasu rekolekcji przed Bożym Narodzeniem. W kościele, w grudniowy wieczór, usłyszałam po raz pierwszy w życiu te słowa: „Jezus ciebie kocha!” Doświadczyłam wtedy niesamowitej bliskości Jezusa, Jego miłości, opieki, czułości. Zapragnęłam, aby tak już było zawsze. Z Nim czułam się bezpiecznie, nic mi nie brakowało. Właśnie wtedy oddałam w ręce Jezusa moje życie i nazwałam swoim Panem. Pozwoliłam Mu działać, a On zaczął przemieniać moje myślenie o sobie i leczyć zranienia z przeszłości. Mogłam przebaczyć rodzicom, Bogu i samej sobie.

      Dziś wiem, że Jezus kocha mnie taką jaką jestem. Wiem, że jestem wartościowym człowiekiem. Ciągle mi pokazuje, że pragnie mojego szczęścia. Daje siłę do walki z własnymi słabościami. Nie jestem sama w tym trudzie. On ciągle jest przy mnie, nadaje sens mojemu życiu. Jezus mnie kocha.

Tak samo kocha każdego człowieka. I Ciebie też. Może zmienić Twoje życie. Zaufaj.

Amen.